نمی دانم اسمشو چی بذارم

من از دوری تو شاد نیستم این را بفهم

         مَزن بر نگاه حسرتم تازیانه ، بیا و باز هم بخند !

                        خَرام صدای تو چونان نفس بر هوای من ، این را بفهم

                                         شبم مُرده و روزم سیاه ، در خفاء قلب تو

                                                      چرا هی دست و پای ، عندلیب پرپری می زند ؟ این را بفهم !

اگر چه سرودن از تو هیچ بهانه ای نمی بیند

                                                        زَهرناک کلام من ، دگر ادامه ی دنیا را بهانه ای نمی بیند . . .

از آن روز که رفتی از خیال نازم

            سبک می زدم ، شعرهای آوازم !

                        جزء از تو گفتن برایم غم است

                                    هر آنچه از ناز و وصف صدایت گویم کم است

                                                     کم و بیش ، ناز و نگاه ، حرف های خالی از مهر و وفا

                                                                           غصه از آه من است ، سردرگُمم یار سناء . . .

من از دوری تو گریان مسموم بهارم ، این را بفهم

                مَزن مُهر سکوت بر فریادهای معشوق دل و باز هم بخند !

                                          در این تباهی روزگار قلب پاره پاره ی من

                                                              دگر عشق نخواهد یافت بر این سائل زخم خورده ی من !

گر امروز از تو گفتن است شعار من

         تسلی بر دل خنجر خورده ام ثنای من . . .

                      این روزها شانه هایم می لرزند

                                          خموده قامت من بر هق هق های من می ترسند

                                                              تمام لحظه هایم چون سیاه

                                                                              مجنون و آواره بر کاغذین من می لغزند . . .

قصه از کاش گفتن و رنگین سرود عشق

                   دگر معنایی بر صدای من ندارد این را بفهم !

                                       شلاق خورده ام بر روزگار هجر ، اقمار کلام نامت

                                                                       مرا بوسه از خداحافظی می دهد ، این را بفهم . . .

 

من اینبار زنده ام ، گَهی رنگ به امید تو

        شب به صبح طلوع را هدیه می دهم ، این را بفهم !

                بر آن روزی که خداوندگار من

                        به اکرام حاجتم ، تو را بهر من

                                  نکوهیده آهنگی شاد زنم

                                            بیاورده ماه من از سفر ، آواز زنم . . .

                                                         خوش آیند تو منم نازنین ، این را بفهم

                                                              دادرس بر نگاه بی گناه من تویی نازنین ، این را بفهم !

 

/ 3 نظر / 37 بازدید

سخت نفهمیدن فهمیدن ها!!!!!!!!!!!!! ولی.............. سلام مهربان عاشق

ذکرا

دنیای حرام چون مار سمی است پوست آن نرم ولی سم کشنده در درون دارد ، نادان فریب خورده به آن می گراید و هوشمند عاقل از آن دوری گزیند. *امام علی ع-نهج البلاغه حکمت 119*

نظافت منزل

مرسی لذت بردم. منتظر مطالب بیشتر از شما هستم.